Wijkagent


‘Hij is van de wijkagent geweest,’ zei de autoverkoper. Begin dertig. Wit hemd, opgerolde mouwen, rokend in het glazen hoekje van zijn showroom. ‘Die man komt hier vaak langs, en elke zoveel jaar koopt hij een andere auto als hij wat moois ziet.’

De wijkagent. Zouden ze bij dit soort bedrijven een vast repertoire hebben aan dergelijke beroepen? Hij is van de huisarts, de schooldirecteur, de wethouder geweest. Nee, geen wethouders, die zijn onbetrouwbaar.

De zon scheen. Dit dorpje in Zuid-Holland was er zo een waar alles in enkelvoud kwam: de bakker, de school, de kerk, de tweedehands autohandel. Dus waarom niet de wijkagent? Ook wijkagenten rijden auto’s, en waarschijnlijk precies in de bescheiden prijsklasse waar ik zelf mijn oog op had laten vallen. Hij reed goed, en als hij er vluchtende drugsrunners mee had klemgereden, was daar niets van te zien.

De proefrit ging over krappe dijkjes. De airco voelde ook echt koud. Nu pas realiseerde ik me hoe beroerd mijn Citroën C5 uit 2002 er aan toe was. Nog meer dijken, binnenweggetjes, molens, weidevogels, lisdodden, boerderijen. Het decor voor een Hollands reclamefilmpje. Zo kreeg je die auto’s wel verkocht.

Terug naast de rokende jongen glom de wagen in de zon, en viel me pas een klein deukje op.

‘Met de eerste deuk ben ik altijd blij,’ zei de verkoper. ‘Want dan doet de tweede niet zo’n pijn.’

Je zou een boek kunnen vullen: oneliners voor autoverkopers.

Thuis zag ik een beetje op tegen de confrontatie met een buurman in de straat die fanatiek Citroënliefhebber is. ‘Wat wordt het mooi hier in de straat, met al die Citroëns,’ was het eerste wat hij zei toen we hier kwamen wonen.

Nu kwam ik met een Toyota aangezet.

Hij droeg het dapper. Alleen toen ik mijn verhaal over de wijkagent vertelde, keek hij bedenkelijk: ‘Ik zou liever niet hebben dat hij van een wijkagent was. Want die heeft er alleen maar korte ritjes meegemaakt. Stadskilometers. Voor je motor heb je snelwegkilometers nodig.’



Nieuws en agenda

Op 22 november 2016 verscheen de nieuwe roman Het valse seizoen.

Enkele persreacties:

'Zonder meer een meesterwerk.' - Maarten 't Hart.

‘Een rijke, klassieke roman, die aan grootmeesters als Thomas Mann en Simon Vestdijk doet denken, ver van alle populistische behaagzucht.’ - Trouw

'Ditmaal heeft hij onder al die eruditie zowel een thrillerachtig verhaal als een hartroerende geschiedenis verstopt. Jawel, deze roman heeft alle trekken van een meesterwerk.' − HP de Tijd

‘Hij weet duidelijk wat hij doet. Het valse seizoen is vakwerk.’ - NRC Handelsblad

'Een klassieke, meeslepende roman. (...) Wat kan Weijts goed schrijven.' - Het Parool ****

'Spannend verhaal (...) Weijts gaat in zijn virtuoze roman de grote vragen van onze tijd niet uit de weg.' - De Nieuwsshow, NPO Radio 1.

'Vernuftig en muzikaal (...) Een bijzonder rijke roman'. - Knack Focus ****

'De taalbeheersing van Weijts staat in onze letteren nog steeds op patente hoogte. En ook de seks is vanouds weer lekker con fuoco' - Humo

'Een rijkgeschakeerde roman die tot op het laatst verrassende capriolen maakt.' - De Morgen. ****

'Met deze nieuwe roman biedt Weijts de lezer literatuur met een hoofdletter ‘L’. De manier waarop de inhoud en de vorm zich tot elkaar verhouden klopt simpelweg. De stof boeit tot de laatste letter en de prachtige woorden volgen elkaar op als noten in een notenbalk. Dit boek is als de Negende symfonie van Beethoven: grotesk en bombastisch, een muziekstuk dat zich voor lange tijd in het geheugen nestelt.' - Hebban.nl



De muziek bij de roman is te beluisteren via deze Spotifylink.


Lees hier meer over deze roman.

Het eerste hoofdstuk is te lezen bij Athenaeum

English information / foreign rights, see page 6 of this guide






In november 2014 verschijnt de roman De Linkshandigen.


In maart 2014 verscheen de bundel Achternamiddagen.




In februari verschijnt de midpriced editie van Euforie. Zie hier

Medio maart verschijnt het boek Achternamiddagen.
Lees er hier
alles over.

Columns uit De Groene Amsterdammer zijn voortaan op deze pagina te lezen. (Soms gratis, maar verstandiger is om gewoon even abonnee te worden.)

Hetzelfde geldt voor nrc.next, waar de columns (elke donderdag) uitsluitend nog in de papieren of digitale krant te lezen zijn.





[januari 2014]











[maart 2013]

Shortlist Libris Literatuurprijs voor Euforie



[februari 2013]

Euforie wint de BNG Nieuwe Literatuurprijs.

Longlist Gouden Boekenuil. Zie hier de lijst met 20 genomineerden.

[januari 2013]

Longlist Libris Literatuurprijs. Zie hier de lijst met 18 genomineerden.

Nominatie voor de BNG Nieuwe Literatuurprijs 2012. Ontknoping op 7 februari. Meer informatie alhier.

[december 2012]

Gouden Vullings 2012 voor Euforie.
Zie
hier het verslag van de eenmansjury van Vrij Nederland.








Eerste persreacties op Euforie:


"Duizelingwekkende pagina's (...) Een roman van het bovenmaatse niveau van Euforie is ongewoon, zelfs als we van deze schrijver nu eenmaal zulke romans gewend zijn." - Vrij Nederland ****+


"Het intelligentste Nederlandstalige boek van het jaar" - Humo***+



"Sublieme romankunst" - De Telegraaf ****

"Weijts haalt veel overhoop in deze roman, iets te veel zelfs, waardoor het centrale verhaal wat ondergesneeuwd raakt. Maar hij heeft ook zoveel interessants te melden en doet dat in een dermate mooi Nederlands dat je het hem met liefde vergeeft." - Noord Hollands Dagblad ****

"Euforie is een bijzonder rijke ideeënroman" - Knack Focus


"Het levendig geschreven Euforie staat barstensvol intelligente, rake observaties." - Boek




"Een ware Fundgrube aan fraai geformuleerde slimme opvattingen." - Trouw


  

  




Optredens volgen in: Amsterdam, Bladel, Baarn, Nijmegen... Zie 'On Tour' in het menu links.




In The New York Review of Booksbespreekt Tim Parks in oktober 2011 het werk van een aantal Nederlands auteurs. Over The Window Dresser van Christiaan Weijts schrijft Parks:

In The Window Dresser, Christiaan Weijts sets up a conundrum of moral responsibility of the kind that Hermans and Mulisch explored in stories about German-occupied Holland: a violent eco activist group attacks a large department store known to invest in such things as arms trafficking and child labor. Trapped between the antagonists is the talented artist and window dresser who is redesigning the store and whose long-lost love turns out to be a member of the protest group. Never declaring where the novel takes place, Weijts constantly stresses the sameness of urban environments worldwide, a similarity that is extended to the consciousness of their inhabitants:

Globalisation, he thinks, inevitably leads to uniformity. Across the globe, almost everybody begins their working day to the same little tune that tells them Windows is starting up. During the day they use the same programs—Word, Outlook, Excel—read the same books—Grisham, King, Brown—in the evenings, and watch the world’s news on homogeneous TV channels, with the same headlines at the bottom of the screen next to a stock market stream. Why do we need so many people, you ask yourself, if they all end up having the same experiences?

Thus in the frame of a recognizably Dutch solemnity Weijts questions what it might mean to have a national identity in the modern world.